Tis net een theater

Ik ben afgelopen twee dagen weer in het bijzondere improvisatie theater van Alzheimerland geweest. Intens, bijzonder en lastig over te brengen aan mensen die nooit met deze bijzondere mensen of op een plek als deze zijn geweest.

Niemand kiest ervoor om op deze plek te gaan wonen, maar de omstandigheden en gaten die Dementeritus in een brein aanbrengt maken dat het een laatste thuis moet worden voor steeds meer mensen in deze tijd. En daarin zit het smerige addertje in het gras, hoe kan deze nieuwe plek nu een thuis worden als het gewoon je thuis niet is!! Het is anders, vreemd niet vertrouwd, je geliefden zijn er dan weer wel en dan weer niet. Ze zijn de lichtpuntjes van een dag. Een kamer moet dan je nieuwe thuis zijn. Mede zoekenden zijn nu je familie.

Ik mag hier dan meelopen als maatje, als mede speler in een improvisatietheater. Volgend en inspelend op de situaties die zich voor doen. En die situaties zijn er doorlopend.

Doordat ik de tijd en de ruimte krijg om dit te doen, ontstaan er de mooiste voorstellingen. Voorstellingen met emotie, met stiltes, met drama, met emotie, met plezier en verrassingen en dilemma’s, met een kort bestaan want het geheugen slaat het stuk niet op. Maar het hart slaat het gevoel wel op, het lichaam de rust die even is teruggekeerd en de ziel het gevoel om even echt gezien en gehoord te worden.

Het raakt me steeds, de kippenvelmomenten van samen in een bubbel zitten. Als ik bij binnenkomst al gelijk tegen een bewoner aanloop die vol verdriet weg wil, naar huis. Dat ik dan mijn jas en spullen neer kan gooien en gelijk met diegene mee kan lopen. Om een verdrietig drama stuk door er gewoon te zijn, nabijheid te bieden, mee te ademen, een hand vast te houden, langzaam om te buigen naar een wereld van vroeger die mooi was. Een verhaal uit het verleden wat door familie is gegeven met veel verve en theatrale uitstraling voor te dragen en uiteindelijk samen de grootste lol te hebben. En dan samen vol overgave zingend terug te gaan naar de anderen.

Het raakt me steeds als ik met een bewoonster in de verzonken fase de kans krijg om samen even uit haar eigen wereldje te stappen. Of stap ik in haar wereldje? Als ik haar in rust, door langzaam bewegen, een geurtje, speciale muziek, friemelend met handen, zachtjes ritmisch strelend de bewustwording van haar lichaam kan laten ervaren. En als ze uiteindelijk mijn hoofd en haren tegen zich aan heeft, steeds blijft strelen en ondertussen met een glimlach woordjes gaat zeggen. Het is een privé voorstelling met tekst geworden. Zij vertelt en ik vertel terug in haar taal.

Dat raakt me, en zo zijn er iedere dag grote en kleine voostellingen, van een moment van een glimp of een zwaai, een opmerking, en heel vaak……een lach!

Die komen allemaal binnen en geven me ongelooflijk veel energie en maken me dankbaar.

Dat ik eenmaal thuis gekomen helemaal leeg ben, is niet zo vreemd. Daar heb ik mijn eigen Atelier en een heerlijke bank om op na te genieten van mijn bijzondere beroep in een prachtig uniek theater.

Miefs

Geef een reactie