Vandaag weer Unieke Mozaïeke, toevallig……..

Het was een hele GoeieDagSame vandaag!

Het begin van deze dag was een telefoontje van een klasgenootje van de miMakkus -opleiding afgelopen zomer. Haar goede vriendin was overleden en de familie had gevraagd of ze een goeie plek wist voor  de  verzameling mozaïek spullen . Dus ze had aan mij gedacht. Dat vond ik lief !

Na de nodige twijfel of ik in de corona hittegolf helemaal naar Rosmalen zou rijden om een vage stapel dozen en spullen mee te nemen, niet wetende wat het precies allemaal was ben ik toch die kant opgereden.  Om in een volle auto met een verzameling aan diverse steentjes, potjes, scherfjes, tegels, lijm, doeken, plankjes, mandjes terug naar Kessel te koetsen.  Het kon wel een verzameling van mezelf zijn.  Sommige spullen waren niet bruikbaar , maar er zaten ook genoeg mooie spulletjes bij. Het was heerlijk om dat op mijn gemak uit te zoeken.

Het bijzondere van vandaag was dat dit miMaatje van de opleiding een Works- shop wilde ervaren. Wat ik speciaal vond was dat ze deze dag had gepland als afsluiting na een week Pieterpad lopen. Het was fijn om elkaar na jaren weer te zien. En als clowns onderling hadden we gelijk een afgestemde clowneske knuffelbegroeting  op anderhalve meter.  Heerlijk!

Ondanks het constant bewust zijn van het bewaren van de afstand zijn we heel dicht bij elkaar gekomen. Eigenlijk was de bedoeling dat ze een Mozaïek werkstuk zou maken van de spullen van haar vriendin.  Deze spulletjes had ik buiten uitgestald en ik liet haar ontdekken wat er allemaal bij zat. Ze had echt geen flauw idee wat ze wilde gaan maken.

We hadden zoveel te delen over ons miMakkervak, over ons gevoel, visie en ervaringen van de laatste jaren dat we zijn begonnen met een flinke kop thee in de keuken.

En daarop volgend een wandeling langs de Maas.

Een paar uur later zaten we in het Atelier en haar eerste idee was geboren. Iets kleins met stukjes spiegel van haar vriendin.  Dat was in ieder geval een begin en met dat in haar achterhoofd zijn we lekker gaan lunchen.

Maar na de lunch hebben we toch maar de handen uit de mouwen gestoken. Dat was toch eigenlijk de bedoeling…

Ze heeft een prachtig , zeer persoonlijk juweeltje gemaakt, dat in een sigarendoosje past.

Het raakte ons allebei dat de kern van waar ze op dit moment in haar leven mee bezig was zich openbaarde in dit stukje..

En ik was weer overweldigd .  Zoals vaker gebeurde er tijdens de Works- shop een soort van toevalligheid die niet meer toevallig kon zijn?  Bestaat toeval ? Toeval bestaat niet ? Toevallig ?

Toevallig…………

Het was weer een heel bijzondere dag, waar we samen open zijn ingestapt en de herinnering van de ervaring is zeker zo waardevol als het kleine tastbare  werkstukje .

Zo mooi ook dat de wereld van miMakker zijn en de wereld van wat ik bij de Tiki heb geleerd bij elkaar kwam.

Uniek en mozaïek en sjiek!